De kapbeweging van Onana

De kapbeweging van Onana

Mijn teamgenoten slaan altijd doodsangsten uit als ik het doe. “Doe dat nooit meer!” en “Het gaat een keertje fout!” zijn populaire uitspraken in onze derde helft als ik het in de wedstrijd weer eens niet heb kunnen laten om een mannetje uit te kappen. Als ik datzelfde op een zondag André Onana zie doen, ben ik eventjes jaloers. Een mannetje uitkappen in een vol stadion, het lijkt me heerlijk: een vol stadion dat klapt voor een kapbeweging van een keeper.

Een tegenstander uitkappen als keeper is altijd een uitdaging. Spelers vinden het een onnodig risico, de meevoetballende keeper vindt het spelbevordering. Hij geniet ervan. Een kapbeweging voelt soms waardevoller voor een keeper dan een prima redding in de linkeronderhoek. Een kapbeweging zegt namelijk: “Zo spits, ik stuur je even het bos in. Je kunt allemaal wel lekker druk zetten op me, maar doe maar rustig, want hoeveel jij ook je best doet, de bal is al weg voor je het doorhebt.” We kunnen de bal ook blind wegtrappen, maar met één simpele kapbeweging zorgen we ervoor dat we zeker weten dat de bal nog in onze ploeg is. Een goede kapbeweging zorgt voor rust achterin.

Als het goed gaat. Het is lang geleden dat ik een keeper in de Eredivisie op zo’n rustige manier, met een heerlijke techniek, een man heb zien uitkappen. Onana deed alsof hij schoot, maar kapte met zijn losse Afrikaanse heupen heel ontspannen terug. Bryan Linssen gleed gedreven voorbij. Het was heerlijk om te zien. Oké, Linssen maakte daarna inderdaad een overtreding. De scheids had moeten fluiten. Maar wij keepers moeten nou eenmaal weten dat scheidsrechters teveel voetballer zijn om daarvoor te fluiten. Want de onbewuste voetballer in de scheids zal altijd zeggen: “Eigen schuld, had –ie de bal maar weg moeten rossen. Hij neemt een onnodig risico en dan kan dit gebeuren.” Wij keepers weten dat dat oneerlijk is, maar we weten ook dat dát het risico is dat we nemen.

Onana’s ploeggenoten zullen het hem echt al een paar keer gezegd hebben: “André, pas nou op. Dit gaat een keertje fout.” Dat ging het helaas ook. Hij had na de kapbeweging meteen Matthijs de Ligt in moeten spelen, die enorm vrij stond. Maar het duurde vandaag allemaal te lang. Hij leek zich plots te wanen op een Afrikaans strand waar hij tranquilo een partijtje stond te ballen. Hij tikte de bal nog eens met zijn rechtervoet in slow-motion over het zand, werd overlopen door Linssen en werd zo de schlemiel van de middag. Het kan een keer gebeuren. Donderdag tegen Kopenhagen zal hij alle ballen wel verstandig inspelen zonder onnodig risico te nemen, maar stiekem hoop ik dat Twente-spits Enes Ünal komende zondag gewoon voorbij Onana zal glijden. Zodat Onana kan zeggen: “Ik zal nooit kappen met kappen. Ik ben de rust zelve.” Onana zal kappen en ik zal klappen.En het zaterdag zelf weer proberen. Het is gewoon te leuk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*